Jego filmografia to bardzo długa lista. Od 1954 roku przez kilka dekad, właściwie do lat dziewięćdziesiątych intensywnie pracował zapadając w pamięci widzów i zaskarbiając ich sympatię szczególnie rolami komediowymi. Najsłynniejsze filmy z jego udziałem, to m. in.: „Zezowate szczęście", „Żona dla Australijczyka", „Nie ma róży bez ognia", „Brunet wieczorową porą", „Lalka", „Potop".

Wiesław Gołas urodził się 4. października 1930 roku (oficjalna data) w Kielcach. W czasie drugiej wojny światowej walczył w szeregach AK. Podjął studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i w 1954 roku zadebiutował Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze kreując Papkina w "Zemście" Aleksandra Fredry oraz Walentyna Van Cucka w "Nie trzeba się zarzekać" Alfreda de Musseta. Następnie współpracował też z Teatrem Dramatycznym w Warszawie (1955-85) oraz również stołecznym Teatrem Polskim (1985-92).

Aktor dał się też poznać jako znakomity artysta komediowy. Chętnie wcielał się w tego rodzaju role, był również wykonawcą piosenki kabaretowej. Współzakładał kabaret „Koń", a później był członkiem kabaretu "Dudek". Występował również w serialach, m. in. „Drodze", „Czterech pancernych i psie", „Czterdziestolatku", „Alternatywach 4".

Artystyczna praca Wiesława Gołasa została doceniona licznymi nagrodami i odznaczeniami. Aktor otrzymał m. in. Medal Komisji Edukacji Narodowej, „SuperWiktora 2002" oraz Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

Aktor był dwukrotnie żonaty. Ma córkę Agnieszkę, która w 2007 roku wydała książkę o swym ojcu pt. „Na Go(l)łasa".